çok isterim çok yaşamayı

ölmemek. Nasıl da güzel geliyor kulağa. Ölümsüzlük, yaşlanmamak, zamana karşı koymak… her imkansız şey gibi, çekici ve güzel…

Az yaşayayım, iyi yaşayayımcıların serzenişlerine rağmen kendi adıma; çok isterim çok yaşamayı.

Halbuki; nasıl da pes edilmiş, (insanoğlunun hayatının ortalama 70, en fazla 110-120 olduğu kabul edilerek) çok yaşamaktan. Düşleyeni bile az kalmış. Hapşırmanın peşinden iyi yaşa denilir olmuş. Hayallerimiz kırılarak almış boyunun ölçüsünü ve haddini bilip küçülmüş de küçülmüş. Bırakın ölümsüzlüğü, çok yaşamayı istemek bile lüks olmuş. Kabullenilmiş, erken göçenlerden bu dünyanın erken bittiği. Herkes, 25de okulu bitiririm, 30da evlenir, 55de torun bakarım, 60da işten güçten elimi ayağımı çeker, 70de de ölürümü kabul etmiş. Aksini düşünmemiş.

Halbuki, kimse de kanıtlayamamış insan ömrünün erkenden sonlandığını. Doğada o kadar örneği varken, 500-600 yıllık ağaçların, 300 yaşındaki kaplumbağaların, ademin çocukları 70i hayal etmiş. ona göre yaşamış. kimse dememişki, “395ime kadar çalışır, kazanır, 800e kadar da yerim” diye. Halbuki deseymiş, buna inansaymış ne de güzel olurmuş. belki sırf bu yüzden, yani kendini 1000 yıl yaşamaya inandırdığı yüzünden(doğru kelime “sayesinde” olmalıydı), 100üne geldiğinde hiçbir kırışıklık olmazmış yüz’ünde. 400ünde 54üncü çocuğunu doğuran kadınlar, torununun torununa “torunlar nasıl?” diye soran torunlar olurmuş.

Kendi yarattığımız dünyada, önce kendimizi yaratmış, sonra bir ömür biçmiş ve hatta ölümümüzü bile planlamışız. (daha sonraki yazıda bu konuya etraflıca değinilecektir)

Sonuçta, hukukun doğruluğunun ve üstünlüğünün en büyük kanıtı emsal davalarıdır.