benim meselem

bu aralar arayanlarım çok sıklaştı. uzaktan akrabalarım, pek görüşmediğim arkadaşlarım falan arıyor. normalde alakasız biri arayınca açmadan önce “kesin ankara’ya gelecek, ya da ankara’da bi işi var, onun için yol yapıyor” diye düşünürüm. çünkü başıma çok geldi. ama bu aralar beni yanıltıyorlar. halimi hatrımı sorup kapatıyorlar. “acaba bana sayısal loto falan çıktı da benim mi haberim yok? mısırdaki dedemden miras mı kaldı? yoksa kısa bi süre sonra ölecem de benden mi saklıyorlar, son kez sesimi mi duymak istiyorlar?” gibi şeyler düşünmeye başladım. hepsi de bi anda özlemiş olamaz ya.

geçen gün yine biri aradığında kardeşimin numarasının turkcell olup olmadığını sorunca olayı çaktım. şu turkcelliler arasında haftada iki gün bedava olayı yüzünden arıyorlarmış. demek ki beleş olmasa arayacakları yok :)

ikibinüç şubatında başlayan, ismini kapı numarasından alan, ankara ve istanbul’da markalaşan, gökhan ve aykut’un kurduğu, görkem, melih, ben, bilal, aziz, mehmet ve erman’ın sürdürdüğü, turgut’un, kubilay’ın, haydar diye çağırdığımız çinli’nin, hakan’ın uzun süreli misafir olarak kaldığı ve hemen hemen bütün arkadaşlarımızın sürekli gelip gittiği, kapıdan girenin reklamcı olup çıktığı, ne yapsak bi türlü düzen tutmayan, altı yıldır en ufak bi tartışmanın yaşanmadığı, yazın balkonu müthiş keyifli olan, kışın içinde rüzgar esen, bizi soğuktan tir tir titreten, yer yüzünde küresel ısınmanın etkili olmadığı tek yer olan 53/16′dan iki hafta önce taşındık.

taşınmamızın en büyük nedeni yıllardır yenemediğimiz soğuk olmakla birlikte, aynı paraya çok daha güzel bir ev bulmamızın etkisi de inkar edilemez tabi. artık 53/16′da oturmasak da o ruh hala yaşıyor emin olun. gelmek isteyenler buyursun gelsin diye aşağıya da haritayı koydum. her zaman bekleriz :)