benim meselem

taksisine bindiğim bindiğim yaşlı amca durup dururken şöyle bi muhabbete girdi:

- ya bu isveçliler çok medeni adamlar.
- hayırdır? yine naaptılar?
- benim yeğenim de isveçte taksicilik yapıyor. adam kazandığı bütün parayı akşam arabanın sahibine veriyomuş. kendisi kazancını bahşişten çıkarıyormuş. üstelik çok da iyi kazanıyormuş. orda herkes dolu dolu bahşiş veriyormuş. gelişmiş ülkenin insanları da başka oluyor canım. bizim burda yok böyle bişey… bıdı bıdı…
şeklinde devam eden ve “o kadar konuştuk. eşşek değilsen anlamışsındır artık. güzel bi bahşiş bekliyorum” mesajı taşıyan konuşması inene kadar devam etti. ben de arada bi gaz verdim. coştu mübarek. susmak bilmedi. nerden aklına geldi? bahşişle medeniyeti nasıl bağdaştırdı? anlayamadım.

peki inerken bahşiş verdim mi? tabiki hayır. ali amcanın bi lafı var: “ikinci defa gitmeyeceğin yere bahşiş bırakma.” güzel laf. seviyorum.

geçenlerde x abi bi iş için beni aradı:

numaranı y’den aldım. işlerini çok beğeniyorum. özellikle seninle çalışmak istedim.

bi kaç gün sonra y abiyle görüştüğümüzde:

“x abi bildiğin iyi bi tasarımcı var mı?”diye sordu. direkt seni önerdim.

ikisinden biri beni yiyor ama hangisi hala çözemedim…

gruptan çıkmayı garantilemişsiniz. maçın bitmesine bikaç dakika kalmış. 1 puan zaten alıyosunuz. sen hala gol için çabalıyorsun. allah gözünü doyursun ne diyim.  attırdın da başın göğe mi erdi? madem o kadar hırslısın fener’de de göstersene bunu. biraz nihat’ı örnek al kendine. bak adam ekmeğini kazandığı ülkeyi üzmedi. kaçırdı, kaçırdı, kaçırttı…