benim meselem

Dün gece toplandı dalgalar yavaş yavaş. İçten içe usul usul. Rüyalar hep aynı ya neyse. Eni sonu olmayan çok bildiğim ama alışamadığım gibi. Niyesini sormadan…

Kelimelerle aram hiç iyi olmadı ama saymayı öğrenmiştim bi’ zamanlar. Şimdi üzerini çizdiğim kelimeler bir kaç düzineyi geçti sanırım; rakamlar da pek anlamlı gelmiyor  artık. Kağıttaki mürekkep kurumadan bir sonraki kelimeyi  yazamıyorum. Anlatmak kolay olsa bu başlığı yetse iki cümle açlıktan ölmek üzere olmak gibi hissetmeyi  anlatmaya, bulabilirdim sanırım sora sora da olsa en iyi ikiliyi. Sizin hiç göğsünüz ağrıdı mı açlıktan? Sanki yıllardır tek zerre boğazınızdan geçmemiş gibi ve bir daha geçmeyecek gibi kavruldu mu içiniz? Doymak nedir bilmezken, her gün daha da çok isterken, hasret kaldınız mı tek bir lokmaya. Her gün yüzüne bile bakmadan yuttuğunuz  o tek bir dilim  bile lezzeti sual olunmaz  sofralara değişmeyeceğiniz ziyafet gibi rüyalarınızın sonu olup çıktı mı karşınıza. Ufacık bir dilim kocam bi’ gülümseme ışıl ışıl bildik, sessiz….

Güle Güle